زخمه های دل انگیز تار لطفی ، استحکام بخش روزهای سخت موسیقی ایرانی

کمتر کسی را می توان یافت که عاشق موسیقی اصیل ایرانی باشد و نامی از استاد محمدرضا لطفی نشنیده باشد . او از جمله موسیقیدانان سنتی است که در نهایت وفاداری به ارزش های سنتی ، رنگ و بوی نوآورانه ای به نواخته ها و آفریده هایش بخشیده است و پیوسته پرانرژی و با انگیزه میدان دار گروه نوازی ، آهنگسازی و تکنوازی های زیبا و بدیع بوده است . بارها و بارها به مدد پنجه های طلایی و ذهن نواندیش و خلاقش  آثار ماندگاری را به ثبت رسانیده است .

ادامه ی متن در ادامه ی مطلب ....

در این روز ها با هزاران مانعی که بر سر راه بانوان در زمینه ی موسیقی وجود دارد پیشروی تا سطح اول هنر کشور لیاقت و پشتکاری عظیم را می طلبد و بدون شک این ویژگی در نگار خارکن وجود داشته که امروز اکثر آلبوم های موسیقی نام او را باخود به همراه دارند.

- فراگیری کمانچه نزد اردشیر کامکار، هادی منتظری و سعید فرجپوری
- دارای مدرک کارشناسی ارشد موسیقی

-همکاری با استاد حسین علیزاده و گروه هم آوایان

-همکاری با علی قمصری همایون شجریان و همنوازان حصار

-همکاری با پژمان طاهری و شهرام ناظری

-همکاری با مجید درخشانی استاد محمدرضا شجریان و گروه شهناز

-همکاری با پورناظری ها و گروه شمس

-همکاری با ارژنگ سیفی زاده و گروه وصال

این ها فقط و فقط بخشی از فعالیت های نگار خارکن در چند ساله ی اخیر است.

وبی شک در این روز های آغازین ورود خانم ها به عرصه ی نوازندگی در موسیقی اصیل باید ایشان را از آیندگان موسیقی کشور بشمار آورد.

وازهمه جالب تر این است که ...

گاهی وجود چنین بانوی هنرمندی در یک گروه موسیقی عامل ندادن مجوز به آن گروه برای اجرای کنسرت میشود. افسوس برای جایگاه کنونی موسیقی در این سرای هنر ...

 بازگرداندن نواهای گمگشته ایرانی با همت و اندیشه متعالی محمدرضا درویشی

می دانم که همه خوانده اید حرف های این چند روزه ی استاد لطفی را!

از ناگفته هایش در مورد ۳۰ سال موسیقی ایران تا نظرش در مورد هدف مادی گرد همایی مجدد اساتید و در آخر هم در مورد استاد شجریان.

این حرف ها به همه اجازه داد که هرکه هرچه می خواهند علیه او بگویند از کسانی که به اندازه ی تعداد آثار ماندگار استاد سن ندارند تا کسانی که خود نیز  از بزرگان این موسیقی اند.

در این میان دو نقد قابل تامل بود: یکی حرف های استاد علیزاده ای که معمولا هیچ وقت خود را وارد این مسائل نمی کرد در حمایت از استاد شجریان و دیگری نوشته ی آوای مشکاتیان که از همه بیشتر به دلم نشست.

این داستان یکبار دیگر اتفاق افتاده بود و آن هم زمانی که استاد لطفی علیه کمانچه نوازان نوشت و عجیب است این همه اصرار استاد بر بیشتر کردن فاصله ی میان اساتید.

حتی اگر فرض کنیم این حرف ها صحیح است واقعا چه نتیجه ای داشته اند ؟

چرا وقتی کیفیت کارهای هنری اینقدر افت کرده همه بجای بالاتر بردن سطح هنری خود می دوند در پی تخریب دیگران.

هر چه بود و هر نتیجه ای داشت ای کاش این دیگر آخرینش باشد.

به نظر من که استاد با هر نقد چهره ی دو نفر را در نظر خواننده ویران می کنند یکی کسی که نقد را علیه او نوشته اند و دیگری خودشان.

نظر شما در این رابطه چیست؟

نظر خود را حتما با ما به اشتراک بگذارید ...

در این روز هایی که در صدا و سیمای ایران نشان دادن ساز حکمی برابر سنگسار دارد و شبکه های آنطرفی هم بجای موسیقی یک سری چرندیات را تحویل مردم میدهند به نظر میرسد موسیقی ریشه دار و سالم در ایران (چه کلاسیک و چه اصیل) کاملا بدون رسانه مانده است.

چند وقت پیش بود که خبر افتتاح شبکه ای ماهواره ای با یک آکادمی موسیقی با چند نام شناخته شده دهان به دهان نقل میشد. نام های مختلفی که از همان ابتدا نام هومن خلعتبری بر دیگر نام ها سنگینی می کرد.

او را از طریق یکی از دوستانم میشناختم. جوان بود ولی کاردرست با کارنامه ای پربار و درخشان .احساس خوبی داشتم چون ایشان تحصیلات موسیقیایی کاملی داشت و به نظر می رسید با حضورش در این برنامه می تواند نقش موثری در علمی تر کردن موسیقی پاپ ایرانی و بالا بردن فضای آن برنامه از "خاله بازی" هایی که در موارد مشابه قبلا دیده بودیم به یک برنامه ی به معنای واقعی موسیقیایی داشته باشد ولی حیف که اینطور نبود.

از همان ابتدا که فهمیدم این رهبر ارکستر های بزرگ موسیقی کلاسیک می خواهد در نقش معلم آواز پاپ فعالیت کند فهمیدم از این خبر ها نیست .سری اول این برنامه گذشت و با این که حسابی در ذوقم خورده بود چیزی نگفتم ولی این بار دیگر می خواهم بنویسم .

نمیدانم چرا ایشان این مسیر را ادامه می دهند. آیا واقعا به این دلیل که دوست دارند مردم او را بشناسند ودل به این چند نفری که فقط و فقط این چند روز دور وبرش را گرفته اند خوش کرده ویا همنشینی با خوانندگان درجه هفت وهشت پاپ ایران مثل "افشین" برایشان افتخار محسوب می شود (شرمنده مجبور شدم اسم ببرم که اشتباه برداشت نشه با اینکه می دونم با این اسم سطح وبلاگم سه درجه پایین اومد!!)  یا شاید هنوز ایشان هم مثل من امید دارند که از این راه بتوانند پاپ ایران را با شاگردانشان پربار تر کنند ویا شاید انگیزه ی مالی عامل اصلی این همکاری است به هر حال ...

آنچه که به وضوح دیده شد این بود که بجای بالا رفتن سطح برنامه سطح ایشان بشدت پایین آمد تا کار بجایی رسید که برای راهنمایی به یکی از هنرجویانی که می خواست شخصیت خود را حفظ کند پیشنهاد می کردند "می تونی برای محبوبیت بیشتر ریشت رو بزنی یا یکمی تحرک به کمرت بدی!!!؟؟!؟!؟" ویا بعد از اجرای یک هنرجو که بطور کلی فالش شروع می شد از ریتم می افتاد و وبا تحریر غلط و نابجا تمام میشد با ژست عجیبشان می گفتند " دارم نتایج کارم رو می بینم فقط تنها ایرادی که داری بجای "رفت" گفتی "رف" و فقط وفقط همین"  آیا واقعا این ها شرط های لازم و کافی برای موفقیت در موسیقی ایران هستند؟

به هر حال اگر یک روزی جناب خلعتبری عزیز این نوشته را خواندند من خوشحال می شوم جوابشان را برایم بفرستند تا تصور زیبای من در مورد ایشان اینطور ویران نشود البته اگر جوابی وجود داشت.

حرف هایم را با تقدیم شعری از شاعر گرانقدر ایران زمین هوشنگ ابتهاج به ایشان به پایان می برم 

مردم دیده ی "صاحب نظران" جای تو بود       اینک ای جان نگران باش که جای تو کجاست!

 در این راستا وبلاگ "بیداد نوا" دوست دارد نظر شما عزیزان را در این رابطه بداند و پیشاپیش از این دوست گرامی اگر توهینی صورت گرفت عذر خواهی بعمل می آورد چون ایشان هنوز هم برای ما قابل احترامند البته نه بخاطر شرکت در این آکادمی و یا گرفتن ژست های عجیب بلکه به خاطر کارنامه ی  قابل قبول هنری و رهبری پروژه ی بزرگ سیمرغ!    

مسلما یکی از پدیده هایی که در این سال ها در موسیقی ما برای خود جایی باز کرده و نظر خیلی ها را چه موافق و چه مخالف به سمت خود جلب کرده علی قمصری است.

او  زمانی که ۲۲ سال داشت کارش را با آلبوم نسبتا موفق نقش خیال شروع کرد و در ادامه جند آلبوم تکنوازی تار و چند آلبوم با خوانندگان مطرحی مثل همایون شجریان محمد معتمدی و علیرضا قربانی ارائه داد

ولی همانطور که خیلی ها او را یک نابغه می خوانند و کار هایش را از آثار ماندگار موسیقی ایران می شمارند خیلی ها نظری مخالف نسبت به او و کارهایش نشان دادند و او را نوازنده ای صرفا نمایشی خواندند که تا به حال حتی یک اثر قابل شنیدن ارائه نداده نه هنرمندی نو گرا ویا آینده ای برای موسیقی اصیل. البته به عقیده ی موافقان علی قمصری مخالفان وی صرفا مخلفان نو آوری هستند و تحمل دیدن هیچ گونه تحولی را در این روز های خاموش موسیقی اصیل ندارند که ما قضاوت در این امر را به شما میسپاریم.

در این راستا وبلاگ بیداد نوا در پی شنیدن نظر شماست و از شما همراهان همیشگی ما خواهش می کند تا نظر خود را نسبت به نوازندگی علی قمصری و آهنگ سازی او بیان کنید.

 ‌ منتظر شنیدن دیدگاه شما در قسمت نظرات برای این مطلب هستیم.

آنچه که مسلم است این است که عکس العمل ها در باره ی آن بسیار متفاوت بوده و ما از شما دوستان عزیز می خواهیم که در مورد کیفیت هنری و اجرایی این کنسرت نظر دهید.

گزارش تصویری از موسیقی ما در ادامه ی مطلب 

گروه «دوستی» طی دو شب اجرای کنسرت «ترنمی در هوای بی‌چگونگی»، در شب‌های تابستانی تهران به صحنه رفتند.

 سالن «میلاد» نمایشگاه‌ بین‌المللی تهران، شامگاه (چهارشنبه و پنج‌شنبه پنجم و ۶ مردادماه) مملو از مشتاقان و علاقه‌مندان موسیقی بود که آمده بودند شاهد هنرنمایی شهرام ناظری ـ شوالیه آواز ایران ـ و حسین علیزاده ـ نوازنده و آهنگ‌ساز ـ و دیگر اعضای گروه «دوستی» ـ که زمانی تعدادی از آن‌ها در گروه «چاوش» سال‌ها با هم بودند ـ باشند؛ اردشیر کامکار، سعید فرج‌پوری، محمد فیروزی، پژمان حدادی، بهنام سامانی، سیامک جهانگیری و روزبه رحیمی از جمله اعضای گروه «دوستی» هستند...

بقیه ی متن در ادامه ی مطلب